ตอนที่ 1 แอ๊ด ครั้งแรก คนแรก

http://thunska.exteen.com/20061204/entry

ตอนที่ 2.บี ผู้ชายขี้เหงา

http://thunska.exteen.com/20061205/entry

ตอนที่ 3. อภิชาติ ฉิน นฤทธิ์ชัย

วัยแห่งความสับสน

http://thunska.exteen.com/20061205/entry-1

ตอนที่ 4 อะเด๊ก คนของกาลเวลา

http://thunska.exteen.com/20061205/entry-4

ตอนที่ 5 ชิวปิง ผู้ชายที่ทำให้นึกถึงทะเล

http://thunska.exteen.com/20061205/entry-2

ตอนที่ 6 ผู้ชายที่ทำให้นึกถึงท้องฟ้า

http://thunska.exteen.com/20061205/entry-3

ตอนที่ 7 ตอนพิเศษ เซ็กซ์ในไซเบอร์สเปซ

http://thunska.exteen.com/20061206/entry

อย่างที่บอก ชีวิตผมถูกเหวี่ยงไปอีกข้าง

ไม่เหมือนเดิม

ประกอบกับช่วงเวลานั้น

อินเตอร์เนตคือสิ่งใหม่

อะไรที่ไม่เคยเกิดขึ้น ก็เกิดขึ้น

ความตื่นเต้นแรกเลยที่จำได้

และรู้สึกขนลุกซู่น่ากลัวมาถึงตอนนี้

คือการนัดเจอกันเป็นหมู่คณะ

เพื่อประกอบกิจ

ตอนนี้ก็พอขำ ๆ นะว่าความเหงามันพาเราไปถึงขนาดนั้นได้เลย

แปลกที่มันกลับไม่อิ่ม ทั้งเศร้า และยิ่งเหงาขึ้นไปอีก

จำความกังวลงี่เง่า

ที่ต้องแอบไปปรึกษาเพื่อนว่า

ทำไงดีวะ เขาแตกในปาก

กูจะติดเอดส์มั้ยวะ

แล้วก็ต้องรบกวนเพื่อนให้ช่วยไปเป็นเพื่อนไปตรวจเลือด

แอบไปปรึกษาอาจารย์เรื่องส่วนตัว

ที่คิดตอนนี้แล้วงี่เง่าฉิบหายเลย

ที่ไปเล่าเรื่องไม่เป็นเรื่องให้เขาฟัง

แล้วแต่ละเรื่องก็ เฮ้อ นะ

ความเคลิบเคลิ้มกับใครคนหนึ่ง

เกิดขึ้นหลังจากที่เราไปปาร์ตี้....ที่มีผู้ร่วมประกอบการ

30 คน

วุฒิ นักศึกษาป.โท มหาลัยเดียวกับเรา

แต่เราไม่เคยเจอกันที่มหาลัยมาก่อน

เราเจอกันในไซเบอร์สเปซ

หลังปาร์ตี้ที่เรารู้สึกแปลก ๆ เพราะเป็นครั้งแรกกับคนกลุ่มใหญ่

เรานัดแนะกันกลับด้วยกัน

ผมกับวุฒิ

บ้านพักเขาอยู่แถวสนามเป้า

ความอ่อนโยน อบอุ่น ที่ปรากฎในคืนนั้น

ไม่แน่ใจว่ามันเป็นความรุ้สึกจริง ๆ

หรือเป็นสัญชาติญาณ

หลังจากนั้นเราเจอกันอีกสี่ห้าครั้ง

แต่มันคงไม่ใช่ความรัก

เราไม่เคยเรียกร้องอะไรจากเขา

ถ้าเหงาก็โทรมา

ถ้าว่างก็เจอกัน

ไม่มีใครคุยเรื่องจะคบกัน

แค่นั้นจริง ๆ

แจ๊คเป็นช่างตัดผมในร้านหรูแถวบางกะปี

เราเจอกันในไซเบอร์สเปซของแชทรูมแห่งหนึ่ง

แจ๊คเพิ่งอกหักมา

เศร้า และเหงาเอามาก ๆ

แค่พบกันครั้งแรก

แจ็คก็เพ้อว่า อยากให้เราย้ายไปอยู่ด้วย

เฮ้ย ชีวิตตอนนั้ เราไม่ชอบติดใคร

ไม่ชอบให้ใครมาติด

หลังจากนั้นเราเลยไม่ไปหาแจ็คอีกเลย

ผ่านไปสักสามสี่เดือน

ไปเที่ยวเธอแห่งหนึ่งแถวคอกวัว

เราจำแจ็คได้ เข้าไปทักตามประสา

แจ็คทำหน้างง ๆ ว่าใครหรือ

ขำดี

เรื่องต่อไปนี้เกิดขึ้นเมื่อต้นปีนี้เอง

และเราเชื่อว่าเขาคงเข้ามาอ่านเอ็นทรี่นี้อย่างแน่นอน

อาท

เราออนเอ็มในวันหนึ่ง

ก็พบว่ามีคนแปลกหน้ามาแอดเรา

ความลึกลับของอาทคือ

อาททำทีเป็นใครก็ไม่รู้

แล้วหลังจากนั้นก็เปิดเผยตัวว่ารู้จักเราอยุ่แล้ว

"ผมรู้จักคุณ แต่คุณไม่รู้จักผมหรอก"

จากนั้นเขาก็เริ่มเล่าว่าเขาเจอผมที่ไหนบ้าง

ในเหตุการณ์ไหนบ้าง

ซึ่งผมก็คลับคล้ายคลับคลาว่ามันจะจริง

รู้สึกดี เพราะแต่ละเหตุการณ์ที่เขาเล่า

มันกินระยะเวลาแรมปี

แล้วเขายังเสือกจำมันได้อีก

ผมยอมรับว่าติดบ่วงเสน่ห์ของอาทอย่างจริงจัง

เขามีความลับเยอะ

และมันยั่วยวนให้ผมแกะออก

หลังจากนั้นเขาอีเมล์มาเล่าเรื่องนั้นเรื่องนี้ให้ฟัง

อาทเขียนหนังสือ ชอบถ่ายภาพ และคำพูดของเขามันหว่านเสน่ห์

ยอมรับเลยว่าหลงใหลในสิ่งที่เขาคิด

และเขาออกตัวเลยว่า

ผมไม่หล่อนะ

เราก็ไม่ได้ชอบคนที่หน้าตาสักหน่อย

คิ คิ แม้ว่าส่วนใหญ่จะที่หน้าตาก็เหอะ

แต่บอกตรงๆ เราหลงใหลคนที่ความคิดมากกว่า

แล้วเราก็หลงใหลความคิดของอาท

เรานัดเจอกัน หลังจากที่หว่านล้อมอยุ่นาน

แล้วอาทก็กังวลมากกับหน้าตาตัวเอง

ในที่สุดเราก็เจอกัน ที่หัวลำโพง

ร้านกาแฟบนชั้นสอง

เขาพาผมไปกินหอยทอดแถวเยาวราช

ก่อนที่เราจะไปลงเอยกันในโรงแรมแห่งหนึ่ง

555 ไม่ได้เช่าหรอก คืองี้

ตอนนั้นเราเป็นกรรมตัดสินสารคดีในภาพยนคร์กรุงเทพ

แล้วเขาห้ามกลับบ้าน

เขาให้พักโรงแรมแถวสุขุมวิท

ก็มันเหงาด้วยล่ะ ก็ชวนเขามานั่งเล่นที่ห้อง

บอกก่อนว่า อาทหน้าตาธรรมดามาก ๆ

แต่ผมชอบเขามาก ๆ เช่นกัน

เราคุยกันถูกคอ

แต่ก็น่าตกใจเมื่อผมได้พบว่า

ยิ่งผมรู้จักเขามากเท่าไหร่

ผมกลับรุ้สึกเหมือนไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวเขาเลย

เพราะทุกสิ่ง คือสิ่งที่เขาบอก

ระหว่างที่เรากำลังไปสู่สิ่งนั้น..........

ฉันก็เกิดความรู้สึกเช่นนั้นอย่างแรงกล้า

เขาเป็นใคร?

เขาเป็นใคร?

เขาเป็นใคร?

แล้วบรรยากาศนั้นก็สะดุดลง

ผมบอกเขาว่า "เอ่อ ผมเหนื่อย อยากนอนแล้ว"

บอกเขาว่า จะพักที่นี่ก็ได้นะ หรือจะกลับเลย

เขางง

แล้วเขาก็ลุกออกจากห้อง เหมือนคนงอน

ผมเดินตามไป ส่งแค่ลาที่ลิฟท์

แล้วผมก็กลับมาสูบบุหรี่ที่ห้อง

เขาเป็นใคร?

หลังจากนั้น อาทก็โทรมาหาเป็นระยะ

เวลาไม่สบายใจ

ต้องการคำปรึกษา

หรือกังวลอะไรบางอย่าง

อาทจะโทรมา

แทบทุกเดือน

ซึ่งผมก็พอใจที่จะคุยกับเขา

และยังคงรู้สึกดีด้วย

งานโอเพ่นเฟสเมื่อสองสัปดาห์ก่อนที่สยาม

ผมโดดเข้าไปทักเพื่อน

ทันทีที่ผมเหลือบตาไปเห็น

ผมก็พบว่าอาทอยุ่ตรงนั้น

ผมทำเป็นไม่เห็น

ถ้าอาทได้อ่านตรงนี้

ผมขอโทษนะ

จริงๆ เราน่าจะไปถึงตรงนั้นได้

ผมไม่ได้หมายความว่าเรื่องเซ็กซ์นะ

ผมหมายถึงเราน่าจะคบกันได้

ผมไม่เคยรังเกียจเลย

ที่ผมเคยบอกว่า

"ผมชอบคุณ ผมชอบสิ่งที่คุณคิด ผมชอบสิ่งที่คุณเป็น"

ผมคิดอย่างนั้นจริง ๆ

ไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องหน้าตาเลย

หน้าตาเราก็ไม่ได้ดีสักหน่อย

แต่สิ่งที่เราคิดอยุ่ตลอดเวลาคือ

"อาทเป็นใคร"