ตอนที่ 1 แอ๊ด ครั้งแรก คนแรก
http://thunska.exteen.com/20061204/entry
ตอนที่ 2.บี ผู้ชายขี้เหงา
http://thunska.exteen.com/20061205/entry
ตอนที่ 3. อภิชาติ ฉิน นฤทธิ์ชัย
วัยแห่งความสับสน
http://thunska.exteen.com/20061205/entry-1
ตอนที่ 4 อะเด๊ก ผู้ชายของกาลเวลา
http://thunska.exteen.com/20061205/entry-4
ตอนที่ 5 ชิวปิง ผู้ชายที่ทำให้นึกถึงทะเล
http://thunska.exteen.com/20061205/entry-2
ตอนที่ 6 ผู้ชายที่ทำให้นึกถึงท้องฟ้า
http://thunska.exteen.com/20061205/entry-3
ตอนที่ 7 ตอนพิเศษ เซ็กซ์ในไซเบอร์สเปซ
http://thunska.exteen.com/20061206/entry
ถึงบางคน
-
ที่รู้เรื่องนั้น
-
ได้โปรดอย่าเขียนอะไร
-
ให้ระแคะระคายไปถึงเรื่องนั้น
-
เช่นกันกับคนที่รู้จักบุคคลที่กำลังเอ่ยถึงนี้
-
อย่าเอ่ยอะไรเกี่ยวกับเขาออกมา
8 ปีเต็ม ที่ฉันไม่เคยคิดจะรักใคร
ช่วงเวลานับจาก 28/12/97
มุมมองของฉันที่มีต่อความรักมันเปลี่ยนไปมาก
ความรักกับเซ็กซ์มันเป็นคนละเรื่องกัน
เช่นเดียวกันกับความดีและความรัก
ก็เป็นคนละเรื่องกัน
ไม่จำเป็นต้องรัก แต่เรามีเซ็กซ์กันได้
เช่นกันกับการทุ่มเททำดีให้ใคร
ไม่ได้หมายความว่าเขาจะให้ความรักกลับมา
เช่นนั้นแล้ว ฉันจึงปิดตัวเองมาตลอด 8 ปีเต็ม
เรื่องมันเพิ่งเกิดสักต้นปีที่แล้วได้มั้ง
เป็นค่ายทำหนังค่ายหนึ่ง
เขาเป็นเด็กคนหนึ่งที่มาเข้าค่ายนี้
สิ่งหนึ่งที่เป็นวิสัยปกติของฉัน
คือการไม่เริ่มที่จะพูดคุยกับใครก่อน
แม้ว่าจะสนใจกับคนคนนั้นฉิบหาย
ต้องปล่อยให้มันผ่านไป
แต่แล้วในฐานะที่ปรึกษา
หนึ่งในคนทำหนังคนหนึ่ง
ติดต่อมาขอความช่วยเหลือ
ด้วยเห็นว่าเป็นเด็กมัธยม
ไม่เคยทำหนังมาก่อน
ก็ให้ความช่วยเหลือไปเฉกเช่นคนอื่น ๆ
หลังจากนั้นก็สนิทกันซะงั้น
ไม่รู้ไปพลาดท่าเสีนทีตอนไหน
ความมุ่งมั่นที่ตั้งใจมา 8 ปี
ก็มีอันสูญสลาย
กำแพงที่เคยสร้างไว้
ทะลายลงซะงั้น
ทะเลที่เราไม่เคยไปถึง
23 ตุลาคม 2005
ผมไปกับเขา
มันคงเริ่มตรงนั้น
ถ้าคุณจำเรื่องหมอกชกร
ที่เราเคยเล่าว่า
เธอทำนายว่าฉันจะพบเนื้อคู่ตอน 37 ได้หรือเปล่า
เธอว่าถ้า 37 แล้วเขาอยู่ถึง 39 เขาจะใช่คนคนนั้น
ตอนนั้นหมอกชกรจู่ๆ ก็โพล่งมาว่า
"แต่ตอนนี้รักใครอยู่ใช่ไหม
หัวปักหัวปำเลย
เรานี่ ที่ผ่านมาก็ไม่เคยจะรักใครนี่
แต่ทีนี้ท่าจะรอดยากนะ
เพราะเป็นคนลองถ้าได้รักใครจะทุ่มให้หมดเลยใช่ไหม
ไม่ฟังใครด้วยนี่"
"เขาไม่ใช่หรอก"
แต่ตอนนั้น ฉันอยากลอง
การไปเชียงใหม่ในครั้งนั้น
ฉันต้องการจะพักจากเรื่องวุ่นวาย
เพราะรู้สึกว่าระบบมันรวน
ฉันต้องตัดสินใจ
ก่อนหน้านั้นฉันรักการใช้ชีวิตส่วนตัว
รักการอยุ่คนเดียว
และรักที่จะไม่เปิดตัวอะไรนักเรื่องหัวใจ
แต่ระบบมันรวนเพราะเด็กคนหนึ่ง(เซงจริง)
ฉันไปเชียงใหม่เพื่อทบทวน
และกลับมาคิดว่า เราคงต้องเลิกเจอกัน
แต่แล้ว
เราก็เจอกัน
ฉันซื้อของฝากให้เขา
จำได้ว่าเป็นหมวกยีราฟ
ที่มันดูน่าอายมากเลย แต่น่ารักดี
เรามาคุยกันหน้าคอนวีเนียนสโตร์
เขาก็หยิบหมวกนั่นมาใส่ซะงั้น
ไม่อายใคร
เราคุยกันนาน
กินข้าวกันต่อ
แล้ววันนั้นเองทีฉันบอกตัวเองว่า
คงต้องลองดูสักตั้ง
จะเจ็บจะอะไรก็ช่าง
แล้วผลก็ออกมาอย่างที่รู้ ๆ กัน
คำสัญญา
มันไม่จริง
เราเคยไปไหนไปกัน
ทำเรื่องบ้า ๆ แบบที่ถ้าบอกใครคนอื่นคงเหวอ
ไม่คิดว่าจะทำไปได้
สนุกกันสุดเหวี่ยง
จนยิ่งเวลาผ่านไปยิ่งทำให้ฉันกลัว
ฉันกลัวการกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิม
แน่นอนว่าที่ผ่านมาหลัง 28/12/97
ฉันจะอยู่คนเดียวได้ตามลำพัง
แต่มันเศร้า มันเหงาทุกครั้ง
ถ้าเลือกได้ ฉันอยากมีชีวิตแบบก่อนหน้านั้น
จนเมื่อระบบรวน
ฉันมาจนไกลแล้ว
เดินทางมาไกล
จนไม่นึกว่าตัวเองจะย้อนกลับไปเป็นแบบเดิมได้
นิสัยขี้วีน
ตามจิก
และคิดว่าทุกสิ่งที่ตัวเองทุ่มเทให้
มันไม่มีค่าแม้แต่สักนิดของเศษเดนที่เขาเขี่ยมาให้
เป็นอย่างนั้นจริง ๆ
เราเริ่มต่อรองกัน
ทะเลาะกัน
จากที่เคยเจอกันแทบจะวันเว้นวัน
กลายเป็นอาทิตย์ละครั้ง
เดือนละสองครั้ง
มันมาระเบิดเอารุนแรง
ก็เมือครั้งที่เราไปเสม็ดด้วยกันอีกครั้ง
ฉันเอาแต่ใจตัวเองเอามาก ๆ
ฉันรู้ดี
แต่ได้โปรดเข้าใจฉันสักนิดได้ไหม
ตลอดชีวิต
ฉันได้แต่ตามใจคนอื่น
ทำโน่นทำนี่เพื่อ
ฉันแค่อยากจะมีใครสักคนที่ต่างออกไป
คนที่จะทำเพื่อฉันบ้าง
แต่สุดท้ายมันก็กลับกัน
กลายเป็นว่าฉันต้องทำเพื่อเขาทุกอย่าง
ฉันรู้ดีว่า ถ้ามองจากมุมของฉัน
ฉันทุ่มเทให้เขามาก
และฉันน้อยใจ เหนื่อยหน่าย
แต่ถ้ามองจากมุมของเขา
ฉันเองก็เป็นปีศาจร้าย
ที่เอาแต่ใจตัวเองร่ำไปเช่นกัน
ไม่มีความพอดีกันเลย
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ฉันรู้สึกเหมือนมันมีรูเล็ก ๆ ระหว่างเรา
แล้วรูนั้นก็ขยายกว้างไม่รู้ตัว
แล้วไม่รู้ว่าฉันคิดไปเองหรือเปล่า
เขาผลักฉันลงไปในหลุมลึกไม่สิ้นสุดนั่น
ฉันได้แต่กลั้นใจ
ไม่รู้เมื่อไหร่จะตกสู่พื้น
กระแทกแตกเป็นเสียง
รู้แตตอนนี้ไม่เห็นแสง
มันมืด
มันหนาว
ฉันใช้เวลาอยู่ไม่นานหรอก
กว่าความรู้สึกนี้จะผานไป
ต่างไปจากเมื่อคราวชิวปิง
ยอมรับว่าสักสี่ห้าเดือนที่แล้ว
แทบจะเป็นจะตายเลย
แล้วก็นึกภาพไม่ออก
ว่าจะกลับมาทำงานได้ยังไง
ว่าจะยิ้มได้ยังไง
แต่ตอนนี้สบายใจแล้ว
เมื่อสัปดาห์ก่อนฉันเจอเรื่องงี่เง่าเรื่องหนึ่ง
มีคนถามมามากมาย
ทั้งโทรหาเมล์หา ฯลฯ
ฉันเลยเขียนไปว่า
เรื่องแค่นี้เอง
สบายมาก
เพราะปัญหานั้น
ไม่ได้มาจากคนที่ฉันรักนี่
ใครที่ไหนก็ไม่รู้
เคยคิดว่า
ถ้า 37 เจอคนคนนั้นจริง ๆ
สิ่งแรกที่จะบอกเขา
+
"ผมรอคุณมาตั้งนานแน่ะ"
edit @ 2006/12/11 05:01:14
