ตอนที่ 1 แอ๊ด ครั้งแรก คนแรก

http://thunska.exteen.com/20061204/entry

ตอนที่ 2.บี ผู้ชายขี้เหงา

http://thunska.exteen.com/20061205/entry

ตอนที่ 3. อภิชาติ ฉิน นฤทธิ์ชัย

วัยแห่งความสับสน

http://thunska.exteen.com/20061205/entry-1

ตอนที่ 4 อะเด๊ก ผู้ชายของกาลเวลา

http://thunska.exteen.com/20061205/entry-4

ตอนที่ 5 ชิวปิง ผู้ชายที่ทำให้นึกถึงทะเล

http://thunska.exteen.com/20061205/entry-2

ตอนที่ 6 ผู้ชายที่ทำให้นึกถึงท้องฟ้า

http://thunska.exteen.com/20061205/entry-3

ตอนที่ 7 ตอนพิเศษ เซ็กซ์ในไซเบอร์สเปซ

http://thunska.exteen.com/20061206/entry

(อยากฟังเพลงประกอบ ก็คลิกสิจ๊ะ นะ นะ)

เอาล่ะ ไหน ๆ ก็ไหน ๆ ละ

เลยขอย้อนเล่าไปให้ครบเลยละกัน

มีช่วงหนึ่งที่รู้สึกว่าตัวเองเครียดมาก

ไม่มีเพื่อนเลย

ทำไมน่ะหรือ

เพราะเราถูกจับย้ายโรงเรียนบ่อยมาก

ไม่รู้กูทำผิดเหี้ยไรเนี่ย

เช่น น้าไปเห็นว่าโรงเรียนเอากล้วยไม่สุกมาให้กิน

ก็เป็นเหตุผลให้กูต้องย้ายไปอีกโรงเรียน

โรงเรียนนั้นไม่ดีอย่างโน้นอย่างนี้

เหี้ยไรเนี่ย มึงเรียนหรือกูเรียนเนี่ย

แต่ตอนเด็ก ๆ ก็เอ๋อ ๆ ไง เขาให้ไปไหนก็ไป

ม.1โดนย้ายไปเรียนโรงเรียนคริสต์

พอม.2 ก็ย้ายมาเรียนวัด ช่วยด้วยกู

เมื่อไหร่จะหยุดย้ายกูสักที

เราเรียนที่นี่แค่ 2 ปี คือ ม.2-3 โรงเรียนวัดไตรมิตร

ก็ยังดีที่เป็นชายล้วน

ช่วงนี้เอง ที่ความเงียบระหว่างเราและแม่ เกิดขึ้น

เราไม่เล่าอะไรให้แม่ฟังอีกแล้ว

ต่างคนต่างอยู่

อภิชาติ หรือ ลี้ เป็นชายหน่มหน้าตามึน ๆ

พูดน้อยมาก ตาลอยๆ ชี้ ๆ

และเรียนเก่ง

ที่สำคัญ กลับบ้านทางเดียวกัน

ก็กลับบ้านด้วยกันทุกวัน

ก็ไม่มีไรมากกว่านั้น แค่ ปลื้ม ตอนนั้นเด็ก ๆ

ไม่เข้าใจหรอกว่าความรู้สึกคืออะไร

แต่ที่ทำให้หัวใจเต้นตึกตัก

ก็คือผู้ชายสองคน ฉิน และ นฤทธิ์ชัย

ฉิน หรือ วันชัย

เป็นหนุ่มหน้าตาลูกครึ่ง

จมูกโด่ง หล่อเชียว

เราสนิทกันเพราะต้องทำงานกลุ่มด้วยกัน

บ้านอยู่ใกล้กัน

เดินกลับบ้านด้วยกัน

แล้วมันก็ขี่จักรยานมาส่งเรา

สิ่งที่เราจำไม่ได้คือ เราทะเลาะกันเรื่องอะไรวะ

เพราะรู้ตัวอีกที เราก็งอนมันมาก

ไม่คุยกันอีกเลย จนขึ้นม.3

ช่วงม.ต้นมันมีการย้ายห้องเรียน

เรากับฉินยังคงอยู่ห้องเดียวกัน

แต่เราไม่คุยกัน

มันพยายามง้อเรา

แต่ตอนนั้นเราเป็นงี้จริง ๆ

ง้อไปเหอะ

นฤทธิ์ชัย(ไอ้นี่ไม่มีชื่อเล่น)

ย้ายมาอยุ่ห้องเดียวกับเรา 3/5

เป็นเด็กกวนตีนเหี้ย ๆ

ปากหมา และที่เหี้ยมากคือ

อ.ให้มันมานั่งข้างกู

สาดดดดดดดดดดด

เกลียดมันมาก มันชอบหาเรื่องเรา แกล้งเรา

ไม่เอาหนังสือมา ก็ต้องมายืมของเราอ่าน

วัน ๆ มาสาย แล้วรีบกลับ หายหัว ให้กูเช็คชื่อแทน

นี่ไมกูต้องรับผิดชอบชีวิตมึงด้วยเนี่ย

กลายเป็นว่าเราสนิทกันซะงั้น

ไปลูกเสือก็นอนข้าง ๆ กัน

ที่ขำ ๆ คือ ทุกช็อตนั้น ระหว่างเรากับนฤทธิ์ชัย

จะเห็นฉินไกล ๆ แบบว่าแอบมองมาเสมอ

มีฉากนึงเหมือนหนังเลย

เรายืนอยุ่ข้าง ๆ ไอ้นฤทธิ์ชัย ทะเลาะกันที่ระเบียง

ยืนต่อแถวหน้ากระดาน

แกล้งเหยีบตีนกันไปมา

ทันทีที่เงยหน้าขึ้นมา

ข้างหน้าเรามีกระจกใสหน้าบอร์ดประกาศหน้าห้อง

มันสะท้อนแดดแล้วเห็นเงาที่ถัดไปอีกสี่ห้าคน

เงานั้นกำลังจ้องเขม็งมาทางเรา

ฉินมองอยู่ตลอดเวลา

เราไม่คุยกับฉินจนจบม.3

นฤทธิ์ชัยก็ไม่ใช่เพือ่นที่คบกันจริงจัง

ตอนนั้นงง ๆ

และไม่ได้รู้สึกอะไร

ไม่อยากบอกใครว่ารัก

แต่ตอนนั้นจำได้ว่าสิ่งที่ซีเรียสกว่า

คือเรื่องแม่

ม.2-ม.3 คือช่วงที่เราฆ่าตัวตายบ่อยมาก

เมื่อสักเจ็ดปีที่แล้ว แวะไปหาฉินที่บ้าน

เราก็คุยกันเรื่อยเปื่อย

ลืมเรื่องที่เราเคยโกรธกันไปเลย

นี่เรายังนึกไม่ออกเลยว่างอนเหี้ยไรกัน

แล้วมันก็ขี่มอไซค์มาส่งเราที่บ้าน แค่นั้น

สองปีก่อน ตอนข้ามเรือที่ท่าคลองสาน

มีใครคนนึงนั่งอยู่ตรงข้าม

เราจ้องหน้าเพระคุ้นหน้ามาก

มันมองมา ยิ้ม ๆ

ทำให้เรานึกได้ทันทีว่าใคร

จนถึงที่จ่ายเงิน เราเดินนำลิ่ว

ผู้ชายคนนั้นเดินตามหลังมาติด ๆ

ระหว่างนั้นเอง เราเดินนำออกไป

ผู้ชายคนนั้นก็ตะโกนเรียก

"ปุ่น"

เปล่า เราไม่ได้หันกลับไปมอง

เราได้ยิน

แต่ให้ทำไง ชีวิตตอนนี้มันต่างไปมาก

เรายิ้มในใจ รุ้สึกดีที่มันยังจำเราได้

ไม่ได้หันกลับไปทัก รีบเดินทำเป็นไม่ได้ยิน

ไม่รู้จะเรียกช่วงเวลานั้นว่าความรักหรือเปล่า

มันก็ตี๊ก ๆ นะตอนนั้น

แต่