เอ็นทรี่นี้ ไม่เหมาะกับเด็กอายุต่ำกว่า 18
ควรมีผู้ปกครองให้คำแนะนำ
ซาวน์ดแลนด์ดิ้ง เพลง คำตอบ
ตอนที่ 1 แอ๊ด ครั้งแรก คนแรก
http://thunska.exteen.com/20061204/entry
ตอนที่ 2.บี ผู้ชายขี้เหงา
http://thunska.exteen.com/20061205/entry
ตอนที่ 3. อภิชาติ ฉิน นฤทธิ์ชัย
วัยแห่งความสับสน
http://thunska.exteen.com/20061205/entry-1
ตอนที่ 4 อะเด๊ก ผู้ชายของกาลเวลา
http://thunska.exteen.com/20061205/entry-4
ตอนที่ 5 ชิวปิง ผู้ชายที่ทำให้นึกถึงทะเล
http://thunska.exteen.com/20061205/entry-2
ตอนที่ 6 ผู้ชายที่ทำให้นึกถึงท้องฟ้า
http://thunska.exteen.com/20061205/entry-3
ตอนที่ 7 ตอนพิเศษ เซ็กซ์ในไซเบอร์สเปซ
http://thunska.exteen.com/20061206/entry
ไม่รู้จะเป็นการสมควรหรือเปล่า
ที่เขียนเรื่องแบบนี้ ในวันที่ใกล้วันพ่ออย่างนี้
ตอนห้าโมงเย็น วันนี้
เพื่อนสมัยมัธยมคนหนึ่งโทรมาหา บอกว่า
"รู้หรือเปล่า ไอ้แอ๊ดมันจะแต่งงาน วันที่ 18 นี้ล่ะ"
แอ๊ดเป็นเพื่อนคนนึงสมัยเรียนที่มกุฎกษัตริย์
โรงเรียนชายล้วนริมคลองผดุง
ตอนนั้นเราเลือกเรียนสายศิลป์ เยอรมัน
และนั่นทำให้เราได้มาเจอกัน
ม.4-ม.6 เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิต
ช่วงนั้นพี่หนุ่ยอำพลกำลังฮิต
และแอ๊ดมีฉายาที่คุณครูตั้งให้ว่า ไอ้หนุ่ย เพราะหน้าตามันคล้าย
ผอม ๆ จัดว่าหล่อใช้ได้
กวนตีนสุด ๆ กางเกงฟิต ๆ และมาสายเสมอ
แฮร์ สิริน อ.ประจำชั้น สอนเยอรมัน
จะตีมันทุกเช้า เพราะมันมาสาย
หรือไม่ก็ไม่ส่งการบ้าน
(ตอนหลัง ๆ มันไม่ถูกตีเพราะไม่ส่งการบ้านแล้ว
เพราะมันลอกเรา)
ตอนโดนตี มันมักจะร้องว่า เอสโซ่ ไม่รู้ทำไม
แต่ขำ ๆ เป็นที่รักของเพื่อนๆ ทุกคน
ที่สำคัญ ในหมู่กระเทย จะมีสองคนในห้อง
(ไม่รวมฉันนะตอนนั้น)
คนนึงชื่อ ดลพิทักษ์ เป็นกระเทยร่างควาย ตัวใหญ่
ทาปากแดงและแร่ดมาก
อีกคนนึง ชื่อมนตรี ดั้งหัก ๆ กระเทยภูธร
ทั้งสองหลงรัก แอ๊ด 555
แต่ไม่ใช่เราหรอก เราชอบผู้ชายติ๋ม ๆ ตอนนั้น
เขาชื่อไพฑูรย์
ไพฑูรย์เป็นผู้ชายน่าเบื่อมาก ๆ
แต่ฉันรักเขา เพราะเรียนเก่ง ฉลาด และไม่ช่างพูด
แต่ด้วยความที่เราค่อนข้างเรียนเก่ง
(หยั่งกะในหนังเรย)
แอ๊ดเลยต้องให้เราช่วยตลอดเวลา
โดยเฉพาะวิชาภาษาเยอรมัน
ซึ่งแทนที่เราจะสอนมัน
กลายเป็นมันมาลอกเราซะงั้น
เราเลยสนิทกันอย่างช่วยไม่ได้
ตอนนั้นเราเก็บตัว ไม่แสดงออก
เพื่อน ๆ มักจะแค่คิดว่า เราแค่ติ๋ม ๆ
ไม่คิดว่าจะเป็นเกย์ แถมแมนด้วยนะขอบอก 555
แต่เหมือนผีเห็นผี กระเทยสองคนในห้อง
แบบว่าตาร้อนที่แอ๊ดสนิทกับเรา
มันเลยคอยพูดกระแนะกระแหนตลอดเวลา
พยายามจะบอกให้แอ๊ดระแคะระคายว่า ระวังไว้ เพราะเราแอบ
เหมือนสวรรค์กลั่นแกล้ง ตอนนั้นม.4
บ้านเราอยู่แถวสามย่าน
แอ๊ดอยู่ไกลมาก แล้ววันรุ่งขึ้นต้องไปสอบ รด.
เราก็สงสารมัน(ไม่ได้คิดอะไรจริง ๆ)
เพราะมันมาสาย กลัวมันไปสอบสาย
เราเลยเสนอว่า "เออ ห้องเราว่าง มาค้างดิ"
(ขอย้ำว่าไม่ได้คิดอะไรจริง ๆ ไม่เคยชอบแอ๊ดเลย)
แอ๊ดก็ดีใจใหญ่ ว่าจริงหรือ เอาดิ
คืนนั้นแอ๊ดมาค้างกับเรา ฟ้าแล่บ จำได้เลย ฝนตกปรอย ๆ
รีบนอนกันแต่หัวค่ำ
ในความมืดนั้นเอง
เราสาบานได้ว่า เราแค่นอนหันหน้าไปทางเขา
แค่จังหวะพลิกตัว
แต่เรานึกไม่ถึงว่าทันทีที่เราหันไปนั้น
แอ๊ดหันหน้ามาทางเราอยู่แล้ว
ที่สำคัญ จังหวะที่พลิกตัวนั้นเอง
ปากของเราดันไปชนปากแอ๊ด
ตกใจมาก หน้าแดง ทำไรไม่ถูก เลยทำเป็นหลับ
หลับตาปี๋ ไม่มองหน้า ไม่อะไรทั้งสิ้น ทำเหมือนไม่รู้ตัว
จะพลิกกลับก็ตัวเกร็งไปหมดแล้ว
และในความมืดนั้นเอง
เรารู้สึกเหมือนเวลาหยุดนิ่งนานชั่วกัปกัลป์
มีรสสัมผัสของบางอย่าง
ชำแรกเข้ามาในปากเรา
เราไม่รู้ เราหลับตา เราสาบานได้
มันเป็นลิ้นที่แทรกเข้ามาในคราวแรก
ก่อนที่จะกลายเป็นอย่างอื่นในคราวหลัง
แล้วทุกอย่างก็ผ่านไป
เราหลับ เหมือนฝันไป
ตื่นเช้ามา เราไม่ได้พูดอะไร
แอบดีใจนิดหน่อย(ยอมรับ)
แล้วจู่ ๆ แอ๊ดก็พูดว่า
"นายหลอกเรานี่หว่า
นายหลอกให้มาเรามาค้างบ้าน"
เรางง
เรื่องอย่างนี้ มีใครหลอกใครด้วยหรือ
และเราก็ไม่ใช่คนเริ่ม
จริงอยู่ที่เราเป็นฝ่ายพลิกตัวไปหา
แต่เราไม่รู้นี่นาว่าตำแหน่งริมฝีปากของเราจะตรงกัน
แล้วใครหรือที่เอาลิ้นสอดเข้ามาในปากเรา
แล้วหลังจากนั้น มันก็ไม่ใช่ลิ้นไม่ใช่หรือ
ฉันตัดสิใจไม่คุยกับแอ๊ด นับแต่นั้น
เราเป็นคนงอน แล้วงอนนานมาก ตอนนั้น
จนจบม.6 ก็ไม่คุยกัน
แถมระหว่างนั้น ทันทีที่ขึ้นม.5 จู่ ๆ ก็ดันมีน้องม.4 ขี้เหงาคนหนึ่ง
ชื่อ บี
บีเป็นผู้ชายตัวสูง นักบาส ขาวตี๋ ตัวใหญ่มากกกกก
เรากลับบ้านทางเดียวกันเสมอ
ด้วยความบังเอิญ เราเจอกันบนรถเมล์บ่อย ๆ
ด้วยความที่มันขี้เหงา กลับบ้านไม่มีใครอยู่
ก่อนกลับบ้าน มันเลยมักจะแวะมาบ้านเรา
เราไม่ได้ชวนนะ มันลงรถตามมาเอง
หลังจากนั้น เรากับบีก็สนิทกัน
เราลืมไพฑูรย์
เราลืมแอ๊ด
และไปมาหาสู่กับบี
บางทีเราก็ไปบ้านบี
บางทีบีก็มาบ้านเรา
จนจบม.6 นั่นแหละ
ความทิฐิของเราก็ไม่เปลี่ยน
เพื่อน ๆ ต่างรุ้ว่าเราทะเลาะกับแอ๊ด
แต่ไม่รู้ว่าเรื่องอะไร
เราเที่ยวเอาสมุดเฟรนด์ชิปไปให้ทุกคนเซ็นต์
ยกเว้นแอ๊ด
จนเพื่อนคนนึง ไอ้โรเจอร์
แอบขโมยเฟรนด์ชิป ไปให้ไอ้แอ๊ดเซ้นต์
เราจำได้เลย
สิ่งที่มันเขียนคือ
"กูรักมึง"
นับแต่นั้น เราไม่เคยเจอกันอีกเลย
จนกระทั่งโรเจอร์โทรมาบอกเราวันนี้
เป็นโชคมาก ๆ เพราะจริงๆ
เราก็ไม่เจอไอ้เจอร์มาเป็นปี
แต่เมื่อต้นปี ไปม๊อบของสนธิ ที่สยาม
แล้วเจอร์ก็ไป เจอร์ขอเบอร์เรา
เราไม่ได้ใส่ใจอะไร จนมันโทรมาบอกข่าวนี้นี่ล่ะ
"รู้หรือเปล่า ไอ้แอ๊ดจะแต่งงาน
วันที่ 18 นี่ล่ะ"
มันให้เบอร์แอ๊ดกับเรา
เราโทรไปหามันตะกี้นี้เอง
แอ๊ดไม่รับสาย
รอสักชั่วโมงนึง
มันก็โทรกลับมาว่า
"เมื่อกี้คุณโทรมาหาผมหรือเปล่าครับ"
เราก็พูดทักเลยว่า
"เฮ้ยจะแต่งงานแล้วหรือ"
แล้วมันก็บอกว่า
"เออ ใช่ ว่าแต่คุณเป็นใครครับ"
เรากลายเป็นคนแปลกหน้ากันแล้ว
พอเราบอกว่าเราเป็นใคร
มันก็เริ่มเล่าสาธยายว่าเพื่อน ๆ น่ะ
ทยอยแต่งงานกันหมดแล้ว
ถามเราว่าเมื่อไหร่จะแต่งงาน
"คงไม่แต่งแล้วมั้ง แอ๊ดก็รู้นี่"
มันถามเราว่า เราจะไปงานแต่งมันมั้ย
เราตอบไปว่า
"แน่นอน"
แต่ถ้าคุณรู้จักฉันดี
ฉันไม่ไปงานแต่งงานมาเป็นปีแล้ว
ไม่ไปเลย ไม่ว่าจะใคร
รอดูกันต่อไป
ว่า ฉันจะไปงานแต่งแอ๊ดหรือไม่
โปรดติดตาม
ปล.สำหรับคนที่คาใจ แอ๊ด และบี
ไม่ได้เป็นเกย์ครับ
มันแค่ช่วงเวลาหนึ่ง
ที่ปฎิกิริยาเคมีลงตัว
อุณหภูมิเหมาะสม
และความเหงาเข้ามาเยือน
ไว้ถ้ามีโอกาส ผมจะเล่าเรื่อง บี
ให้ฟังมากกว่านี้
แล้วหลังจากนั้น
ผมจะเล่าเรื่องผู้ชายอีกสองคน
ชิวปิง
คนที่ทำให้ผมนึกถึงทะเล
กอล์ฟ
คนที่ทำให้ผมนึกถึงท้องฟ้า
ปล.2 ผมลืมม้อไปได้ไงนะ
ตอนขึ้นม.5
เนื่องจากสายฝรั่งเศส และ เยอรมัน
มีคนเรียนน้อย
ม้อเรียนสายฝรั่งเศส
เขาเลยยุบทั้งสองสายมาอยู่รวมกัน
ปล.3 ทำให้ผมนึกไปถึง
อภิชาติ
ฉิน
นฤทธิ์ชัย
ตอนม.2-3
ไว้จะทยอยเล่าทีละเรื่องละกัน
โปรดติดตามตอนต่อไป
ปล.4 หลังจากคำนวณเวลาแล้ว
ได้พบว่า
ผมไม่เคยเจอแอ๊ดมา 14 ปีแล้ว
edit @ 2006/12/06 11:57:55
เลิศกะ