ประกาศ วันอาทิตย์ที่ 26 พ.ย. โอ ศาสตร์

รับปริญญา ที่ม.รังสิต

วันเสาร์ที่ 25 พ.ย.อย่าลืมไปงานโอเพ่นเฟส

บ่ายโมง ที่เดอะสไตล์บายโตโยต้า หลังลิโด้ สยาม

ฉันต้องเดินทางอีกแล้ว ไปม้าทองคำที่ไต้หวัน

เศร้าอีกแล้ว เจอกันเมื่อกลับมา

จะไปดู Shortbus ของผู้กำกับ Headwig

เขาจะปรากฎตัวในงานด้วยล่ะ

เปลี่ยนเพลงใหม่ เพราะดี

ถ้าฟังไม่ได้ กรุณากดปุ่มเพลย์

หรือรอโหลดสักแป๊บ

คุณ 1812 ถ่ายรูปบรรยากาศงานมาให้ดู

แวะไปดูกันนะ

http://www.flickr.com/photos/bo1812/

+

ค่ำคืนแห่งไอเดีย ที่คนมากหน้าหลายตามาเจอกัน

พวกเราไปกันถึงตั้งแต่หกโมงเย็น เพราะต้องเตรียมบูธขายดีวีดี ซึ่งปรากฎว่า สักหกโมงครึ่ง คนก็เริ่มทยอยกันมามากมาย คนเยอะจริง ๆ จนโถงหน้าเฮ้าส์คับแคบไปถนัดตา งานสนุกมาก และพอเริ่มไปได้หน่อย ฉันก็เริ่มเมาแล้ว.....เง้อ ต้องพรีเซนต์เป็นคนที่ 19 ไม่น่าเชื่อว่าสปายเพียงไม่กี่ขวด เริ่มทำเอาเซ และคึกคักซะงั้น ไม่พูดไรมาก ดูภาพดีกว่าเนอะ

ภาพบรรยากาศ คนเยอะมาก ที่หลัง ๆ ไอ้ตรงที่ว่าง ๆ น่ะ ก็มีคนมานั่งกันจนไม่มีแม้แต่ที่ยืน

ตรัย ภูมิรัตน เพื่อนของเราชื่อความเหงา ที่เล่นเอาคนดูถูกมนต์สะกด กับเสียงร้องเพราะโคตร ๆ และภาพเหงา ๆ ที่เขาถ่ายมาให้ดู เจ๋งมาก

ธวัช พันธุ์เจริญลักษณ์ แอคชั่นฟิกเกอร์อารมณ์ดี ชอบอันนี้จัง เขาเอาฟิคเกอร์หลาย ๆ แบบมาให้ดู มีอะไรไทย ๆ เจ๋ง ๆ ดี มีตัวการ์ตูนฮีชีอิท ตลกเด๋อเทพอะไรงี้ มาทำเป็นฟิคเกอร์ แล้วก็มีบางอันกัดการเมือง น่าสนุกจัง ชอบ

นนทวัฒน์ นำเบญจพล เสียงบางกอก อันนี้ไอ้เบิลมันคงไม่ได้อ่านกติกาอย่างชัดเจนว่าเขาให้แชร์ไอเดีย มันเลยไม่พูดห่าอะไรนอกจากฉาย จริงๆ เราว่าเบิ้ล กับตรัย ใช้วิธีเดียวกัน แต่ของตรัยเขาสะกดคนดูได้ด้วยเพลงเพราะ เง้อ

ชอบชุดนี้จัง ชลธร โพธิ์ทอง 20 เงางาม ไม่มีเหตุผลแต่ชอบมาก ๆ แสงที่ส่องผ่านวัตถุต่าง ๆ แล้วมันก็สวยดีจัง

เอ่อ อันนี้ของน้องเก้ง พงศ์ธร วชิรโภคา แพง ถูก คุณเลือก เอ่อน้องครับ พี่ชอบไอเดียน้องมากเลย ยิ่งฟังน้องพรีเซนต์ พี่งี้ละลายเลย กับความมองโลกในแง่ดี มีจิตใจงาม เฮ้อ ชอบ ชอบ

อันนี้เป็นของพี่จุ๊ แฟนพี่สองพาราด๊อกซ์ จุฑารัตน์ พรมุณีสุนทร หน้า ชอบมากกกกกกกกกกกกกก ไม่ใช่เพราะเป็นรุ่นพี่ที่มหาลัยนะ แต่ชอบเพราะไอเดียจริง ๆ คือเราชอบงานที่เป็นความรุ้สึกอยู่แล้ว เขาเอาผู้หญิงที่แบบว่าสาวแดนเซอร์ แล้วสแนปในอิริยาบถที่เผลอบ้างมาสลับกับที่ตั้งใจให้เห็น คือคนเรามีส่วนที่อยากให้เห็น เขาจึงแสดงออกมาอย่างไร ในขณะที่บางทีเขาก็จะบอกจะแสดงมันออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ หรือสิ่งที่มันมีอยู่แล้ว การแต่งตัว สิวบนหน้า การเจาะ สัก บุคลิกเฉพาะตัว เจ๋งมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

จักรกฤษณ์ อนันตกุล ความผิดพลาด ชอบอันนี้มาก ๆ อีกเหมือนกัน แต่ไม่ค่อยได้ถ่ายรูปไว้ ชอบในรายละเอียด และความตั้งใจในการพยายามจะทดลอง คือเขาเอาเรื่องเทคนิค มาลองถ่ายผิดถ่ายถูก และเก็บไอเดียจากสิ่งรอบข้าง เจ๋งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง ชอบมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

อันนี้เป็นของพี่ยักษ์ คมสัน นันทจิต 20 เพลงไทยไม่น่าลืม น่าเสียดายมาก ๆ เพราะมีเหตุผิดพลาดทางเทคนิค แต่เก๋มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ภาพของแผ่นเสียงเพลงเก่า ๆ เก๋า ๆ เจ๋งมากกกกกกกกกกกกกกกกก บางอันเราเกิดทันด้วยอ่ะ เสียดายที่เสียงขาด ๆ หาย ๆ เสียดายมั่ก ๆ น่ารักดี ชอบ

เอ่อ ค่อนข้างเมา ๆ กึ่ม ๆ โก๊ะ ๆ ทีเดียวเชียว บวกกับความตื่นเต้นมหาศาล หลาย ๆ อันเลยพูดไปด้วยความเมา บวกความเขิน งานที่พรีเซนต์ของฉันชื่อ ภาพถ่ายเดินทาง เป็นภาพที่ไปถ่ายที่ญี่ปุ่น เพราะช่วงเดือนกรกฎา มูลนิธิญี่ปุ่น เชิญให้ไปเที่ยว 15 วัน ก็เก็บภาพมา และเป็นครั้งแรกที่ถ่ายแบบค่อนข้างตั้งใจ คือมีไอเดียอยู่ในหัวพอควร(ขอบคุณมูลนิธิญี่ปุ่นอีกครั้ง ขอบคุณอัมพุชชินี และโยชิโอกะ ที่อุตส่าห์มาดูเราพรีเซนต์ด้วย ขอบคุณมากเลย ดีใจจริง ๆ)

ด้วยความที่ฉันมักจะทำงานภาพเคลื่อนไหว พอจะถ่ายภาพนิ่ง เลยใช้ไอเดียของภาพเคลื่อนไหวมานำเสนอ จริง ๆ มันคงไม่ใช่ไอเดีย แต่เป็นความเคยชิน เป็นสันดานของฉัน คือภาพของฉัน มันไม่จบในเฟรมเดียว มันจะมีเฟรมอื่น ๆ มาอธิบายให้ความหมายเพิ่มเติม และนั่นคือไอเดียในภาพชุดนี้

เราไม่เก่งเทคนิค ไม่มีความรู้เรื่องแสง เรื่องอะไรเลย เพราะฉะนั้น สิ่งที่เรามีคือ ความทรงจำ จิตใจ ความรู้สึก เราเลยเลือกที่จะถ่ายภาพอะไรก็ได้ เวลาที่เรารู้สึกอะไรบางอย่างกับมัน ซึ่งพอมาดูแล้ว มันเชื่อมโยงกับหนังของเราเป็นอย่างยิ่ง ใครที่ยังไม่เคยดู หนังเราก็ประมาณนี้ล่ะ

และต่อไปนี้คือ 20 ชิ้นที่ฉันพรีเซนต์บนเวที Pecha Kucha 18 พ.ย. 2006 ครั้งแรกในเมืองไทย และจัดโดย นิตยสารไบโอสโคป

รูปนี้ถ่ายคนละวัน คนละสถานที่ ซ้ายเป็นรถไฟใต้ดิน ขวาเป็นข้างถนนบนดิน ซ้ายเป็นวันแรก ๆ ขวาเป็นวันสุดท้ายในญี่ปุ่น ซ้ายเป็นเพื่อนสนิท ขวาคือคนคือคุณมาจิดะ คนที่คอยดูแลเราทุกอย่างเวลาอยู่ที่ญี่ปุ่น สำหรับเรา ความเป็นเพื่อนสำคัญที่สุด แม้เราจะรู้ตัวว่า เราไม่ใช่เพื่อนที่ดีนักภาพซ้ายถ่ายในวันทีฉันไปปลุกซันเดย์ตอนเจ็ดโมงเช้า หลังจากไปเที่ยวค้างคืนในแถบนีโชเม มาปลุกมันตอนเช้า ไปตลาดปลา ว่าจะกินซูชิกัน ฉันเก็บภาพนี้ไว้ ภาพของเพื่อน ที่คอยอยู่เป็นเพื่อนฉัน ขอบใจว่ะ 55555555 พยายามจะพูดประโยคนี้ แต่ฉันคงเมา ขวาคือมาจิดะ ที่เวลาฉันมีปัญหาอะไร เรื่องนั้นเรื่องนี้ มาจิดะคอยติดต่อให้ และฉันมักอารมณ์แปรปรวนทีเดียว เช่นบางทีก็เปลี่ยนโรงแรมนั่นนี่ เธอก็อดทนไม่มีบ่น ตอนกลับก็แทบจะน้ำตาไหลพรากกันเลยทีเดียว บุคลิกอย่างหนึ่งที่มักจะเห็นในหนัง คือเวลาร่ำลากัน คนญี่ปุ่นจะโบกมือลาจนลับสายตา ดูขำ ๆ แต่พอมาโดนเอง ถึงเข้าใจว่า มันเป็นอย่างนี้นี่เอง ไม่ใช่แค่มารยาท แต่คือความรับผิดชอบในงาน และคือมิตรภาพที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะเจอกัน รูปนี้ใช้ชื่อว่า Guardian Angels พอเอาภาพมาต่อกันแล้ว เหมือนถ่ายที่เดียวกันเลยเนอะ

รูปนี้เกิดขึ้นที่สถานีรถไฟชิมบาฉิ วันเปิดงานของศิลปิน ทาโร่ โอกาโมโต้ ด้วยภาพเพียงภาพเดียว คือ MYTH OF TOMORROW ตำนานของวันพรุ่งนี้ ข้างบนคือทาโร่ และภรรยา ทาโร่วาดภาพนี้ในปี 1970 ในแม็กซิโก ให้กับโรงแรมแห่งหนึ่ง แต่โรงแรมนั้นสร้างไม่เสร็จ ภาพทิ้งค้างไว้ในแมกซิโก จนเมื่อทาโร่ตาย ภรรยาของเขาจึงเรียกร้องให้รัฐบาลนำภาพนี้กลับมา และขอร้องให้บรรดาศิลปินมาช่วยกันบูรณะภาพนี้ จนเธอเสียชีวิตอีกคนเมื่อปีที่แล้ว ภาพนี้แสดงเมื่อวันที่ 8 เดือน 7 โดยที่ทั้งคู่ไม่มีชีวิตอยู่แล้ว ถูกนำมาไว้ตรงข้ามกัน เหมือนมาเฝ้าดู และเบื้องล่างคือผู้คนที่หลั่งใหลกันมาดูภาพ ๆ นี้ คนเยอะมากจริง ๆ ทยอยกันมาจ้อง ฉันถ่ายตอนฝนลงเม็ด คนเข้าไปหลบฝนกันบ้าง แต่คนเยอะจริง ๆ เขาคือผู้สร้างตำนาน ถ้าใครอ่าน 20 Century Boys แล้วเห็นหอคอยเพื่อน นั่นคือดัดแปลงจากหอคอยของทาโร่ ที่ชื่อ Sun Tower ในโอซาก้า ทาโร่ยังเป็นคนออกแบบคอสตูมของอุลตร้าแมน งานของเขามักใช้สีแดงพริ้ว เป็นริ้ว แบบที่เราเห็นในชุดอุลตร้าแมน และมักจะทำอะไรใหญ่ ๆ อันเป็นที่มาของยอดมนุษย์ตัวใหญ่ น่าเสียดายที่ปัจจุบัน คนไทยเราไปขี้โกงเขามา จนได้ลิขสิทธิ์ มาหลอกให้คนรุ่นหลังภูมิใจ แต่งานของทาโร่ เป็นตำนานของวันพรุ่งนี้จริง ๆ แม้เขาจะตายไปแล้ว แต่คนรุ่นหลังยังคงจดจำเขาไว้ เป็นตำนาน สืบขานไปชั่วลูกชั่วหลาน

ภาพนี้เป็นภาพที่ถ่ายในอาซาคูสะ วัดสายฟ้า ที่คนมักจะไปถ่ายรูปโคมแดงนยักษ์ แต่ฉันเลือกจะถ่ายรูปนี้ ซ้ายเป็นคำอธิษฐาน ที่ถ้าใครขอพรแล้วผิดหวังก็จะเอาไปผูกเอาไว้ อันซ้ายบนนั่น คือของฉัน จริง ๆ ก็ออกมาใช้ได้นะ แต่ที่แย่มาก คือเรื่องความรัก ฉันไม่อยากโชคดีด้านการงาน ฉันอยากโชคดีด้านความรัก เลยเอาไปผูกมันไว้ในวัด เพราะไม่อยากให้มันเกิดขึ้นจริง ขวาเป็นภาพเวลาคนจ่ายเงินทำบุญ จะได้เข้าไปในห้องพิธีกรรม ก็รู้สึกว่าแปลกดี เพราะสิ่งที่ไม่เกียวกันนั้น คือเราจ่ายเงินเพื่อความสบายใจ เพื่อสิทธิ์ในการที่เทพเจ้าจะรับฟังคำร้องขอของเราเอง

ฉันเป็นคนไม่กล้าจีบใคร คนทั่วไปมักจะเข้าใจว่าเราเป็นคนกล้าบ้าบิ่น เที่ยวคุยกับใครไปทั่ว ไม่จริงหรอก นี่คือบรรดาผู้ชายที่ฉันแอบหลงรักระหว่างทาง จากซ้าย เป็นผู้ชายในโอซาก้า ที่ฉันไปกินข้าวร้านเขาทุกคืนที่อยู่ในโอซาก้า เพราะมันอยู่ในย่านเที่ยว และเขาทำงานคนเดียวทั้งร้าน รู้สึกดีเวลาได้จับมือเขาตอนเขายื่นเงินทอนมาให้ ถัดมาเป็นผู้ช่วยของซีรีจัง ที่เฟรนซ์บาร์ เกย์บาร์ในโอซาก้า น้องคนนี้พูดอังกฤษไม่ได้ น่ารักดี เขาใช้ภาษามือ หรือศํพท์ง่าย ๆ เพื่อจะบอกว่า เขาเป็นเด็กกำพร้า และต้องหาเงินเรียนหนังสือด้วยตัวเอง คนกลางที่น่าจะเป็นแฟนกัน ฉันพักโรงแรมเดียวกับเขา แต่ฉันแอบปิ๊งหนุ่มจีนแฟนเขา ที่เราไปแก้ผ้าอาบน้ำด้วยกันมา น่ารักที่สุด ถัดไปเป็นชายขายน้ำแข็งใสข้างทาง น่ารัก หุ่นล่ำใหญ่ ทำทีไปซื้อน้ำแข็งใส เพราะอยากแค่จ้องเขาไว้ให้นานที่สุด แล้วสุดท้าย เป็นการ์ดหนุ่ม ริมทะเล ที่ฉันทำทีเป็นไม่รู้เที่ยวเวลารถไฟ ทำเป็นนักท่องเที่ยวโง่ ๆ เพื่อจะได้พูดคุยกันนิดนึง

อันนี้เป็นอะไรแปลก ๆ ดี ซ้ายบนเป็นป้ายโฆษณาในตลาดขายปลา ที่ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเป็นรูปยีราฟ ขวาบนเป็นร้านทาโกะยากิ ซ้ายล่างเป็นร้านเหล้าที่คนที่เข้าไปต้องยืนดื่มกัน ดื่มแล้วก็ไป ไม่คุยกัน บรรยากาศแปลกมาก แล้วเป็นร้านฮิต บอกความเร่งรีบของเมืองใหญ่ที่ก็แค่อยากดื่ม รีบดื่มรีบไป และไม่อยากจะคบกัน ทั้ง ๆ ที่ต่างคนต่างเหงา อันสุดท้ายเป็นเครื่องหยอดเหรียญเพื่อให้ได้ไข่มา ข้างในมีตัวต่อโมเดลเป็นรูปผู้หญิงโดนทรมานด้วยวิธีต่างๆ ของฉันได้เป็นปลาหมึกเกาะเลื้อยอยู่ตรงนั้นของผู้หญิงแล้วโดนมัดในอ่างไม้ เจ๋งดี

รูปนี้ใช้ชื่อว่า ยินดีต้อนรับ Welcome ซ้ายบนเป็นอาชีพที่กำลังฮิต คือสาวเมดในชุดสาวใช้ฝรั่งเศส ที่คนต่อคิวกันยาวมาก ขวาบน ทาคาราซึกะ ละครหญิงล้วน ที่เมืองทั้งเมือง ขายของสำหรับกลุ่มละครนี้ เช่นเมนูดาราดัง บอกไว้ก่อนว่า ทาคาระซึกะเคยถูกต่อต้าน เนืองจากญี่ปุ่นมีคาบูกิ ที่เป็นของสูง และเป็นละครชายล้วน แต่ทาคาระซึกะเป็นหญิงล้วนและส่วนใหญ่เอาอย่างฝรั่ง คนเลยต่อต้านอยู่ช่วงหนึ่ง แต่ก็ตั้งใจ และพยายามพัฒนาโชว์จนคนยอมรับ และประสบความสำเร็จเป็นอย่างยิ่ง มากกกกกกกกกกก มีคนดูเป็นพันทุกวันเลยทีเดียว และแสดงได้เจ๋งมากกกกกกกกก ขวาล่างเป็นไอ้หนูอะตอม ในมิวเซียมของเท็กสึกะ โอซามุ และขวาล่างเป็นงานของทาคาชิ มุราคามิ ที่เขามักจะเอาหุ่นโมเดลที่บรรดาโอตากุคลั่งใคล้ มาทำแบบนี้ เพื่อสะท้อนภาพเหงาของญี่ปุ่น ที่ต้องการปลดปล่อยอะไรบางอย่างลงบนสิ่งที่พวกเขาคลั่ง

ขวาคือเนื้อวาฬที่มีขายทั่วไปในโกจิ ภาพนี้ถ่ายในสนามบิน คนส่วนใหญ่ต่อต้านที่คนญี่ปุ่นกินวาฬ แต่ฉันกลับพบความจริงอีกอันหนึ่งคือภาพซ้าย เป็นปลาตัวเขื่องที่เห็นได้ทั่วไป ในท่อน้ำหน้าบ้าน และนี่คือภาพที่ถ่ายจากท่อระบายน้ำหน้าบ้าน ที่น้ำใสมากกกกกกกก และมีปลาแหวกว่ายไปมา หลายสิบตัว แต่ละตัวตัวใหญ่มาก ๆ

โยโกะและแฟนหนุ่มของเธอ ที่ฉันจำไม่ได้แล้วว่าเขาชื่ออะไร เป็นคู่รักที่ทำให้ฉันอยากถ่ายรูปในแบบนี้ ฉันขอเขาว่า ฉันอยากถ่ายภาพพวกเขา ให้ทำอะไรก็ได้ แล้วฉันก็ถ่ายภาพไปเรื่อย ระหว่างที่พวกเขาคุยกัน มันเต็มไปด้วยความรู้สึก สายตา สีหน้า ขา มันคือความรักหรือเปล่านะ

มันเต็มไปด้วยคามประหม่าของหญิงสาวในภาพนี้ ชายหนุ่มที่พูดคุยกับเชาไปเรื่อย ในภาพนี้ ฉันฟังไม่ออกหรอกว่าเขาบอกอะไร แต่โยโกะเคลื่อนไหวไปอย่างดูไม่มั่นใจ ทั้งที่เธอเป็นคนมั่นใจมาก และบุคลิกที่ต่างไปมากเวลาอยู่กับแฟนหนุ่ม ฉันชอบภาพชุดนี้

พวกเขาแปลกมาก ไม่แม้จะจับมือกันตลอดเวลาที่ฉันถ่ายรูปพวกเขา จังหวะการเดิน ที่ไม่ได้ไปด้วยกัน แต่ก็ไปด้วยกันในที่สุด การขึ้นบันได ความสั่นไหว ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ฉันอยากถ่ายมันเอาไว้

ไอจัง เป็นลูกของศิลปินคนนึง ที่เก่งเรื่องเทคโนโลยีเอามาก ๆ บ้านของเขามีเครื่องมือไฮเทค ฉันไม่รู้ว่าเด็กคนนี้โตมาจะเป็นไง แต่เด็กคนนี้น่ารักจนอยากจะบันทึกไว้ และไอจัง แปลว่า ความรัก ฉันว่าชื่อของเด็กเป็นสิ่งสำคัญมาก มันบอกว่าพ่อแม่คิดอย่างไร หรือปรารถนาอะไร และฉันรู้เลยว่าทำไมเด็กคนนี้ ชื่อ ไอจัง

ภาพถ่ายของชายสองคน คนหนึ่งในโตเกียว อีกคนในโกจิ คือชายสองคนที่ฉันแอบชอบ ฉันไม่ได้ถ่ายภาพเขา แต่ฉันอยากถ่ายบรรยากาศของเขา ซ้าย มันคือบรรยากาศหลังปาร์ตี้ กระป๋องเบียร์เยอะมาก เก้าอี้แดงที่เขาเคยนั่งจุบุหรี่สูบ และวางซองไว้ ยังอยู่ตรงนั้น ขวาคือพ่อของไอจัง ที่เปิดประตูออกมาต้อนรับ ฉันรู้สึกดีกับผู้ชายสองคนนี้เอามาก ๆ จนอยากจะเก็บบรรยากาศของเขาเอาไว้

และนี่คือบ้านของคนอีกคนหนึ่ง กางเกงซักตากไว้ มันเต็มไปด้วยความเหงา มีเพียงชุดกีฬาชุดเดียวของชายที่อยู่คนเดียวในบ้าน และห้องครัวของเขา ที่อยู่คนเดียว ต้องทำครัวเอง ฉันชอบบรรยากาศนี้ อยากจะเข้าไปช่วยซักผ้า ทำครัว แต่เสียดายที่เราต้องจากกัน และโอกาสเจอกันบ่อย ๆ เป็นไปได้ยาก ฉันเลยบันทึกมันไว้เพียงเท่านี้

ชุดนี้เซ็ตเลย เป็นครั้งแรกที่ทำอย่างนี้ แต่ฉันถ่าย ๆ ๆๆๆๆๆๆๆๆ ถ่ายจนโยโกะเกิดความรู้สึกบางอย่าง เธอแสดงสีหน้าเบื่อหน่าย หึงหวงอย่างเด่นชัด และฉันชอบอารมณ์นี้เอามาก ๆ

เพื่อฉันจะได้ภาพนี้ สำหรับฉัน ความหึงหวง คือส่วนหนึ่งของความรัก ชายหนุ่มจ้องมาที่ฉัน และหญิงสาวกอดเขาไว้ทั้งร่างกาย ฉันรักความรู้สึกนี้ และถ่ายมันด้วยความอิจฉา

ถ้าถามว่าฉันอยากเป็นอะไรที่สุด ฉันบอกเลยว่าผู้กำกับหนังโป๊ญี่ปุ่น หนังโป๊ในญี่ปุ่น เป็นธุรกิจใหญ่ และเขาทำมันอย่างตั้งอกตั้งใจ ฉันบังเอิญมีโอกาสได้ไปดูเขาถ่ายทำ เพราะมีเพื่อนเป็นผู้กำกับหนังอินดี้ ที่หาเงินด้วยการทำหนังโป๊ มันเป็นบรรยากาศที่แปลกมาก เพราะมันต่างจากในหนัง เบื้องหลังมันเต็มไปด้วยมิตรภาพ ความโอบอ้อมอารี และความช่วยเหลือซึ่งกันและกัน และบางคนมาเพียงเพื่อจะคลายความเหงา ต้องการเพื่อน มันทั้งเศร้า ทั้งเหงา และเติมเต็ม

ชายหนุ่มสองคน คนซ้ายในโตเกียว ชื่อริวกิ คนขวาริวอิจิในโอซาก้า ฉันอยากให้เวลาอย่างนี้อยู่ด้วยกันนาน ๆ ฉันอยากจะจำเขาไว้ ริว แปลว่ามังกร มันทำให้ฉันเศร้า เมื่อฉันชักไม่แน่ใจว่า ชื่อของเขานั้น เป็นชื่อจริง หรือว่า เป็นแค่ชื่อเรียกสำหรับคนที่เจอกันในแหล่งบันเทิง ยังไงก็ตาม พวกเขา คือ ริวกิและริวอิจิในความทรงจำของฉัน

โอกิ ฮิโรยูกิ คือผู้กำกับที่ฉันอยากเจอมากที่สุด ฉันเดินทางไปโกจิ เกาะที่อยู่ห่างไกลโตเกียวเพื่อจะพบเขา ฟ้าที่นั่นมันสวย ฉันไม่แปลกใจเลบว่าทำไมคนโตเกียวอย่างเขา จึงเลือกมาอยู่โกจิ ฉันชอบถ่ายภาพเมฆ สายไฟ เสาอากาศ มันราวกับเชื่อมโยง ติดต่อ ส่งผ่านไปยังกันและกัน และแสวงคลื่นเพื่อตามหามวลบางอย่างในอากาศ ที่เราไม่รู้ว่า สัญญาณอะไรที่เราจะจับได้บ้าง

แต่สิ่งหนึ่งที่รู้สึกคือ โอกิ ไม่ฟิตอินกับโกจิ แม้เขาจะชอบมัน แต่เป็นเมืองที่มีความแปลกหน้าอยู่สูงเหมือนกัน ฉันชอบภาพนี้ ที่ดูเหมือนเขาไม่เข้าพวกไงไม่รู้สิ

และนี่คือของสองสิ่ง ที่ฉันอยากเจอมากที่สุดในญี่ปุ่น ซ้ายคือกองถ่ายหนังโป๊ญี่ปุ่น ขวาคือ โอกิ ฮิโรยูกิ ฉันถ่ายพวกเขาบนภาพสะท้อนกระจก ที่เห็นบรรยากาศบ้านเมือง และสองช่วงเวลา กลางคืน กลางวัน

ขอบคุณมูลนิธิญี่ปุ่น

-

ขอบคุณนิตยสารไบโอสโคป

ถ้าเราSOUNDLANDING

บรรยากาศงาน PECHA KUCHA

http://cobaltbluetint.exteen.com/20061119/entry

http://1812.exteen.com/20061120/pecha-kucha-bangkok-vol-1?page=1#comment-5

http://thunska.exteen.com/20061119/pecha-kucha-night-in-bangkok
http://witcha.exteen.com/20061119/pecha-kucha-night
http://rafilmstruck.exteen.com/20061119/pechakuchabangkok
http://foxiime.exteen.com/20061119/the-1st-bangkok-pecha-kucha-night?page=1#comment-2
http://fy-ct.exteen.com/20061119/bkk?page=1#comment-2

ลืมไป

นังแซนดี้อัพบลอกแล้ว

http://sunday-syndrome.exteen.com/20061120/pecha-kucha-night-bangkok?page=1#comment-16