หมายเหตุ อ่านได้ ไม่มีสปอยด์
ผิดหวังกับบทวิจารณ์ในเว็บเด็กหนังอย่างรุนแรง
เพระบังเอิญว่า ผมดันชอบหนังเรื่องนี้มากกว่า เพื่อนสนิท
ที่ชอบมากกว่ามาก ๆ ก็ตรงที่เรื่องนี้มันจบสวยกว่าเพื่อนสนิทเยอะเลย
ไม่คาใจ
ชอบความไม่พูดมาก เอื่อย เรื่อย แต่ก็ไม่เยิ่นเย้อของเพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย
หนังเก็บรายละเอียดเล็กน้อยชนิดที่คงทำการบ้านมาพอควร
ไม่ว่าจะเป็นการให้ป้อมอยู่ตำแหน่งกลอง
อ้อมตีฉาบอยู่ข้าง ๆ
และมีดาว เด่นข้างหน้าด้วยไวโอลิน
หลายฉากน่ารักและน่าสนใจ ไม่ว่าจะเป็นปากกาไฮไลท์สีแดง
ร่มคันนั้น อาการไม่ชอบกินผักของพระเอก
ทำเอาน้ำตาซึมไปเลย
อายจังถ้าจะบอกว่า
ผมเคยอยู่วงนักร้องประสานเสียงด้วย
เคยโชว์เวทีใหญ่ 3 โชว์ด้วยกัน
เริ่มที่ คามินา บูราน่า
แฟนธ่อม ออฟ ดิ โอเปร่า
และ เลอ มิสเซอร์คาบ
การร้องประสานเสียง ต้องใช้เวลาร่วมกันเป็นเดือน ๆ
ตอนนั้นเรียนประสานมิตร พอเลิกก็ต้องแวะไปบ้านคุณหญิงพวงร้อย สนิทวงศ์
ที่วันดีคืนดีแกก็จะแวะมาดูพวกเราร้อง วงของเราคือ บางกอกมิวสิคโซไซตี้
วงที่มักจะร้องกับ บางกอกซิมโฟนี่ออเครสตร้า จำได้ว่าสาเหตุที่เข้าไปสมัครกับวงนี้ เพราะเห็นโชว์ เรคเควียม ของวงนี้ในโบสถ์แห่งหนึ่ง แล้วอึ้งมาก อยากจะมีส่วนร่วม จนไปออดิชั่น แล้วติดซะงั้น ยังงงอยู่ทุกวันนี้ ว่าเราติดด้วยแฮะ แล้วเขาชมว่าเราหูดี เสียงไม่เพี้ยน แต่ไม่ดีตรงชอบคร่อมจังหวะ
การร้องประสานเสียงต้องไม่ทำตัวเด่น และต้องสอดประสานกัน มันสนุกเวลาที่เสียงต่าง ๆ มันไปด้วยกันในบทเพลงเดียวกัน
และสิ่งที่ผมเคยทำคือ ผมเคยสอบเอ็นท์ เพื่อเรียนคณะอะไรก็ได้ เพื่อให้ไปอยู่มหาลัยเดียวกับคนที่รัก แม้ว่าที่นั่นจะสอบยากแค่ไหนก็พยายามจนได้ แม้ว่าผ่านไปแค่ปีเดียวหลังจากนั้น เราก็เลิกกัน และหลังจากนั้นก็ได้ค้นพบว่าอะไรกันแน่ที่ชีวิตเราต้องการจริง ๆ อะไรที่เราสามารถทุ่มเทอนาคตให้กับมันได้
คงเพราะเหตุนี้ ผมจึงรักหนังเรื่องนี้เข้าอย่างจัง
ว่าปลาย ๆ โปรแกรม จะไปดูอีกสักรอบ ชอบจริง ๆ เลย
ว่าจะไปดูอยู่